Hart vol herinneringen

Mooie herinneringen, lekker rennen over het strand, door het bos. Lekker knuffelen op de bank en gekke trucjes aanleren. Dit is Noa in een paar zinnen. We blijven achter met een hart vol herinneringen. Met een grote glimlach kijken we terug op een geweldige hond.

De moeilijke beslissing

Wanneer neem je de beslissing om je trouwste maatje te laten gaan? Is het je eigen gevoel? Is het wanneer je hond het je verteld? Of is het in belang van je hond om hem of haar een verdere lijdensweg te besparen?  Dit zijn een paar vragen die je nu misschien kan beantwoorden met een “nuchtere” kijk als je trouwe maatje lekker tegen je aan ligt, maar is het moment daar……

De angst voor het verlies

De angst is bij mij ook extra aangewakkerd. De tijd die je samen hebt met je trouwste maatje, kan zo ineens voorbij zijn. Deze angst is bij mij voor alle honden heel groot, ik hou van ze, zielsveel! Wel voert de angst om mijn Bram te verliezen de boventoon. Bram is mijn gedachte, mijn ziel, mijn alles. Wij zijn één . Als ik die ga verliezen dan…… Ik stop deze gedachten gauw weg. Eerst het verlies van Noa een plekje geven.

Zo één zijn met je hond is bijzonder. Hoe is jullie verbintenis met jullie hond(en)?

De dagen na het moment..

Nu alleen stromen de tranen van het afscheid nemen, het inslapen en begraven over ieder zijn wangen. Een leegte, zo voelt het. Dit heeft tijd nodig…..een verwerkingsproces of rouwproces noemen ze dat ook wel. Woorden waar je helemaal niks van wil weten! De tijd zal leren hoe dit proces verloopt en hoe iedereen het een plekje geeft.

Wij gaan prachtige herinneringen ophalen met elkaar en het een plekje in ons hart geven.

Maak mooie herinneringen en geniet elke dag van je trouwe maatje!

 

 

 

Deze blog is voor Noa. Noa is de hond van mijn zus en haar gezin. Noa is bijna 12 jaar geworden en bleek helaas kanker te  hebben in een vergevorderd stadium. Noa is in alle rust ingeslapen en krijgt een mooi plekje op  dierenbegraafplaats Vennenberg  in Dalfsen.

Terug naar het overzicht

3 reacties op “Hart vol herinneringen

  1. denk dat dit de moeilijkste beslissing is die je moet nemen maar als je van je huisdier houd mag je niet aan je eigen denken maar aan je maatje hun moet lijden bespaart blijven en hun voortlaten leven in je herrineringen dat is liefde denk ik ❤❤

  2. Heel veel sterkte met het verlies van Noa.

    Hoe mijn verbintenis met mijn honden was.
    Ze zaten stuk voor stuk 100% in mijn hart. Met allemaal een band. Maar die met Beauty was onbeschrijflijk bijzonder. Uniek. Voor velen onvoorstelbaar.

    Natuurlijk had ik met Sadi ook een band maar zo heel anders. En allemaal zijn ze uniek.

    Maar af en toe is er één waar die band zo sterk mee is. Dat je elkaar echt alleen hoeft aan te kijken om te te weten. Om te voelen. Te begrijpen. Eigenlijk niet eens aan hoeft te kijken. Gewoon elkaar feilloos aanvoelen. Elkaar helpen. Zonder taal. Gewoon begrijpen. Er zijn. Elkaar begeleiden.

    Nog dagelijk mis ik het enorm. Een hond om me heen. De betekenis van zo’n kanjer is niet in woorden te omschrijven.

  3. Kiara,

    Mijn hart, mijn ziel en mijn reden om te leven.
    Mijn maatje die misschien wel meer voor mij zorgde als ik voor haar.

    En toen kwam dat moment, dat er al een jaar aan zat te komen. Dat moment dat je moet kiezen voor haar welzijn. De dierenarts zegt nog. We kunnen haar wel extra pijnstilling geven dat je er even over kan denken. Aan kan wennen…

    Ik weet en heb al tijden geleden besloten dat ik dat niet wil. Ze kunnen haar een week ongeveer geven onder zware medicatie, maar over een week wil ik haar ook niet kwijt. Wel heeft zij dan een ellendige week gehad. Dat heeft ze niet verdiend. Ik neem de beslissing direct.

    Ze sterft in mijn handen. Ik blijf bij haar op de grond zitten als ze rustig inslaapt. En ik weet op 1 of andere manier dat ze het snapt. Ze is moe.

    Na haar dood word ze nog een keer goed bekeken. Nu kunnen ze diep voelen zonder haar pijn te doen. 3 gezwellen ter grootte van een tennisbal op zijn minst zijn voelbaar. Mijn meisje heeft nooit ook maar iets aangegeven. Dit was de juiste beslissing voor haar.
    Ik blijf achter met ons pupje Donder. De chihuahua die we genomen hebben dit jaar en die kiara als goede moeder onder haar vleugels heeft genomen. En zo veel geeft geleerd.

    Voor mij? Ik ben nu ruim 5 jaar verder, ik mis haar nog iedere dag. Soms noem ik mijn hulphond sandy per ongeluk kiara als ik het over haar heb. Ze is 2 jaar geleden in mijn leven gekomen als onnozele pup.
    Maar ondanks het grote verlies. De enorme pijn en verdriet die haar heengaan me gaf, ik had haar niet willen missen. Van 1 februari 2001 tot en met 28 november 2013 heeft ze een mooi leven geleid. Ze kwam 16 maart 2001 bij ons. Een jonge pup uit een goede politiehondenlijn. Lief, beschermend en super intelligent. Rust zacht lieve kiara. Sandy gaat proberen jouw in joiw voetsporen te volgen. Niet door jou te proberen te vervangen maar door op haar eigen manier mij te beschermen en er voor mij te zijn en haar onvoorwaardelijke liefde te geven. En ik geef die aan haar. (En aan mijn kleine knuffeltje Donder.)

    Dit is mijn ervaring en ik hoop dat ik anderen hiermee zichzelf laat afvragen als ze dat verdriet hebben, had ik hem/haar willen missen en dan dit verdriet niet hoeven hebben? Ik weet zeker dat je dan net als ik het verdriet kiest. En vol goede moed je nieuwe liefde in je leven neemt als de tijd rijp is.

    Groetjes els

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *